کلاغ

سخت است خندیدن

---

دوشنبه 18 اردیبهشت 1391 ساعت 10:49 ب.ظ

---

باید بیندازمش دور

---

دوشنبه 18 اردیبهشت 1391 ساعت 10:49 ب.ظ

---

سرت درد بگیرد

---

دوشنبه 18 اردیبهشت 1391 ساعت 10:48 ب.ظ

---

دستان بسته را

---

دوشنبه 28 فروردین 1391 ساعت 4:4 ب.ظ

---

از آزادی نوشتن

این لبخندها گواه آن است

که

هیچ کس را سر گریستن نیست

دستان بسته را

از آزادی نوشتن

این قتل عام

گناه گرگ نیست؟

عادت چوپان است

ما پا بودیم

---

یکشنبه 6 فروردین 1391 ساعت 5:59 ب.ظ

---

(3 نظر)

(26 بازدید)

نوشته شده توسط کاوه بازوگیر

زیبا
مثل ماهی سفره ی هفت سین توی تنگ کوچکش
نمی دانم از منظره ی این اتاق شهر را چگونه خواهی فهمید
آدم ها را میان هیاهوی کودکان
پشت سبزه ها باور کن چندان سیبی برای خوردن نیست
ما هم محکوم به بازی پدر و مادرمان خواهیم شد
میان اتاق های فاصله
تو تخت خواب های شکنجه
و با روزنامه های صبح جویده خواهیم شد
باور کن دورمان خواهند انداخت و حتی گنجشک ها هم به سراغ جسدم نمی آیند
زیبا
مثل شکوفه های درخت آلوچه
در انتظار طعم شیرین کودکی
مثل شاخه های شکسته شده
توی این هوا آدم هوس خیلی چیز ها می کند
ولی پول که توی جیبت نباشد
هر چه قدر هم که دنبالش بگردی
غریبه است
غریبه ای
بعد می خوری به کوچه ای که هر چه قدر هم که ادامه داشته باشد بن بست است
و تو این را خوب می دانی
این را خوب می دانستی
زیبا
مثل خودت
توی این خانه هم حتی دنبال چیزی که شبیه تو باشد نمی گردم
دستم را بگیر می خواهم از توی این کابوس بپرم بیرون
زشت
مثل رفتنت

(0 نظر)

(17 بازدید)

نوشته شده توسط کاوه بازوگیر

تو سوژه ی شعر هایم شدی
بی آن که بدان عاشقت شدم

(0 نظر)

(16 بازدید)

نوشته شده توسط کاوه بازوگیر

من محو چشم های تو هستم

(1 نظر)

(18 بازدید)

نوشته شده توسط کاوه بازوگیر

همیشه زود از یاد می بریم. شاید به این خاطر که تاریخ را اغلب جنایتکاران می نویسند. می خواهیم از یاد ببریم چرا که راحت تر است، چرا که شکست را پذیرفته ایم. این کار آن قدر عادی شده که دیگر فکر کردن به دلایل آن برای ما کاری بیهوده است. در شرایطی که بسیاری از مردم خود را تسلیم جهل اسلام و تباهی سرمایه داری کردند مردانی نه از جایی دور که از میان همین مردم به پا خواستند و تمام توان خود را در راه رسیدن به آزادی به کار گرفتند. هنگامی که همه سکوت کرده بودند یا به جناح ارتجاع پیوسته بودند مردانی با خون خویش مشعل امید به بر پایی ساختاری انسانی را فروزان نگاه داشتند. مشعلی که هنوز با وجود تمام روده دارازی شکنجه گران و جانیان تازه روشنفکر شده همچنان فروزان و روشنگر راه کارگران و تمامی ستمدیدگان است. امروز شاید کمتر کسی دلاوری آنان را به یاد آورد و یا بخواهد به یاد آورد چرا که فراموشی بهترین مسکن این خاموشی ابلهانه ای است که در آن فرو رفته ایم. با هزاران دلیل سعی در این داریم که مبارزات تمامی آنانی را که برای تحقق جهانی بهتر مبارزه کرده اند اشتباهی فاحش جلوه دهیم و سازشکاری خود را راهی درست و ناشی از آگاهی و انسان دوستی و هزار و یک به اصطلاح فضیلت اخلاقی که نمی دانم از کجای کتاب های گرد گرفته ی دینی در آورده ایم نشان دهیم شاید بتوانیم ترس و بی عملی خود را توجیه کرده باشیم. هر چند من نیز از همه ی این چنین مردمی بهتر نیستم و گرفتار همان ترس و سازشکاری باقی ایرانیانم. ترسی که ما را از پای در خواهد آورد. ما در دادگاه تاریخ بی هیچ شکی محکومیم ما بی هیچ شکی در تمامی شکنجه ها و کشتارها دست داشته ایم چرا که در برابر تمام آن ها سکوت کرده ایم.  7 اسفند را هم همچون تمامی روزهای دیگر از خاطر برده ایم چرا که راحت تر است ولی کسانی همچون آیت الله طبرسی و همدستانش هنوز وحشتی را که در آن روزها از مبارزات خلق های ستم دیده ایران داشته اند از یاد نبرده اند هر چند ما با تمام وجود سعی کنیم آخرین باقی مانده های امید را نیز به گورستان بسپاریم. 

(1 نظر)

(33 بازدید)

نوشته شده توسط کاوه بازوگیر

من برای زندگی ساخته نشده بودم، پس به ناچار تسلیم مرگی شدم که آرام و آهسته در اتاقم رژه می­رفت.

شبیه هیچ حسی که پیش از این تجربه کرده باشمش نبود. نه شبیه دوست داشتن تو بود، نه شبیه اصرارهای بیهوده­ی جواب­های پیاپی نه، نه شبیه رؤیای سیگاری که نکشیدمش، نه شبیه چرخش بیهوده­ی یخ توی لیوان خالی.

من برای مرگ ساخته نشده بودم. نه از سر ناچاری به مرگی که نمی دانم چرا مدت­ها بود آرام و آهسته در اتاقم رژه می رفت و ترانه­ای عجیب می خواند تن دادم.

4/12/1390

 

[نوشته های پیشین]

Powered By TARLOG - Template Designed By TARLOG

خوراک مطالب   خوراک پیوندهای روزانه   خوراک نظرات