کلاغ

سخت است خندیدن

Mon, 07 May 2012 18:19:28 UTC

سخت است خندیدن، وقتی دلقک تو باشی.

باید بیندازمش دور

Mon, 07 May 2012 18:19:01 UTC

باید بیندازمش دور

جوابم را که نمی دهی

حالم بهم می خورد از این گوشی

گلویم را سوزانده

نفسم در نمی آید

سرطان می شود آخر

نیامدنت

سرت درد بگیرد

Mon, 07 May 2012 18:18:38 UTC

سرت درد بگیرد

این قرص ها فایده ندارد

دستت گیر کرده روی ماشه

رد انگشت هات مانده روی گلوت

به دیوار هم که بکوبیش

هیچ جا زلزله نمی آید

دستان بسته را

Mon, 16 Apr 2012 11:34:12 UTC

دستان بسته را

از آزادی نوشتن

این لبخندها گواه آن است

که

هیچ کس را سر گریستن نیست

دستان بسته را

از آزادی نوشتن

این قتل عام

گناه گرگ نیست؟

عادت چوپان است

ما پا بودیم

Sun, 25 Mar 2012 13:29:50 UTC

تقدیم به دوست خوبم نریمان نصیرایی

ما پا بودیم

پایه ی تمام

تمام

خیابان هایی

که از ازدحام خانه های دو طرفشان

حتماً احساس خوبی دارند

و آدم هایی که

بدمان می آید

از تکراری که اتفاق نمی افتد

از کسی که باید حالا از این خیابان بگذرد

ای کاش این گلوله شلیک نشود

ای کاش این خیابان بترکد

با بمب های توی جیبمان

چه قدر بدم می آید

از آواز پرندگانی

که حتی در این هوای بد هم

دست بردار نیستند

خیلی وقت است پایین کشیده اندش؟

کرکره ی این مغازه ها را

ما پا بودیم

سر به سر هم نمی گذاشتیم

وقتی گفتم دوستش دارم

یعنی هنوز توی شعرهایش پی خودم می گردم

و امیدوارم هر واژه ای تصویری از من باشد

و تو که دوستش نداری

تمام واژه های شعرش هستی

نه، نمی خواهم بفهمم

سخت است فهمیدن ساختمان هایی که کنار خیابان ها زندگی می کنند

و خوشبختند

سخت است فهمیدن این همه مغازه

سخت است

توی موهای تو بودن

که هی دردت بیاید

از این هوا

این هوای خوب بهاری

که دارد مرا می کشد

توی سیگار بهمنم

هی گشتم

حتی فیلترش را هم باز کردم

توی موهای تو گیر کرده ام

توی این خیابان ها

با آدم هایی که از من بدشان می آید

ما پا بودیم شاید

پایه ی تمام

خوب می دانستی

جرأت زدن این رگ را ندارم

خوب می دانستی

من با چند کتاب کوچک

که حتی هنوز نخواند مشان

نمی توانستم تمام این خیابان ها را

با بمب های کوچک توی جیب هامان

که برایمان یادگاری گذاشته اند

بترکانم

زیبا

Sun, 25 Mar 2012 12:35:57 UTC

زیبا
مثل ماهی سفره ی هفت سین توی تنگ کوچکش
نمی دانم از منظره ی این اتاق شهر را چگونه خواهی فهمید
آدم ها را میان هیاهوی کودکان
پشت سبزه ها باور کن چندان سیبی برای خوردن نیست
ما هم محکوم به بازی پدر و مادرمان خواهیم شد
میان اتاق های فاصله
تو تخت خواب های شکنجه
و با روزنامه های صبح جویده خواهیم شد
باور کن دورمان خواهند انداخت و حتی گنجشک ها هم به سراغ جسدم نمی آیند
زیبا
مثل شکوفه های درخت آلوچه
در انتظار طعم شیرین کودکی
مثل شاخه های شکسته شده
توی این هوا آدم هوس خیلی چیز ها می کند
ولی پول که توی جیبت نباشد
هر چه قدر هم که دنبالش بگردی
غریبه است
غریبه ای
بعد می خوری به کوچه ای که هر چه قدر هم که ادامه داشته باشد بن بست است
و تو این را خوب می دانی
این را خوب می دانستی
زیبا
مثل خودت
توی این خانه هم حتی دنبال چیزی که شبیه تو باشد نمی گردم
دستم را بگیر می خواهم از توی این کابوس بپرم بیرون
زشت
مثل رفتنت

تو سوژه ی شعر هایم شدی بی آن که بدان عاشقت شدم

Sun, 25 Mar 2012 12:32:00 UTC

تو سوژه ی شعر هایم شدی
بی آن که بدان عاشقت شدم

من محو چشم های تو هستم

Sun, 25 Mar 2012 12:31:30 UTC

من محو چشم های تو هستم

با این همه دود هم حتی

تهران را سر خوابیدن نیست

این خمیازه های خستگی

شیون های مادران داغدار نیست

من هنوز از این دور ها محو چشمان تو هستم

در بی گاهی سقوط یک پنجره از ارتفاع شهر

بیمار تو را گشتن این خیابان هایم

مرا ببخش عاشقانه بلد نیستم

توی این هوای گرفته ی رابطه نفس هم نمی شود کشید

آه

این صدا در سر من سر خاموش شدن ندارد

هر چند دوستت دارم

واژه ایست چندان تکراری

که این روز ها عادت همیشگی مان شده

ولی با وجود همه این ها

می خواهم بگویم دوستت دارم

یادشان گرامی

Sat, 25 Feb 2012 08:04:41 UTC

همیشه زود از یاد می بریم. شاید به این خاطر که تاریخ را اغلب جنایتکاران می نویسند. می خواهیم از یاد ببریم چرا که راحت تر است، چرا که شکست را پذیرفته ایم. این کار آن قدر عادی شده که دیگر فکر کردن به دلایل آن برای ما کاری بیهوده است. در شرایطی که بسیاری از مردم خود را تسلیم جهل اسلام و تباهی سرمایه داری کردند مردانی نه از جایی دور که از میان همین مردم به پا خواستند و تمام توان خود را در راه رسیدن به آزادی به کار گرفتند. هنگامی که همه سکوت کرده بودند یا به جناح ارتجاع پیوسته بودند مردانی با خون خویش مشعل امید به بر پایی ساختاری انسانی را فروزان نگاه داشتند. مشعلی که هنوز با وجود تمام روده دارازی شکنجه گران و جانیان تازه روشنفکر شده همچنان فروزان و روشنگر راه کارگران و تمامی ستمدیدگان است. امروز شاید کمتر کسی دلاوری آنان را به یاد آورد و یا بخواهد به یاد آورد چرا که فراموشی بهترین مسکن این خاموشی ابلهانه ای است که در آن فرو رفته ایم. با هزاران دلیل سعی در این داریم که مبارزات تمامی آنانی را که برای تحقق جهانی بهتر مبارزه کرده اند اشتباهی فاحش جلوه دهیم و سازشکاری خود را راهی درست و ناشی از آگاهی و انسان دوستی و هزار و یک به اصطلاح فضیلت اخلاقی که نمی دانم از کجای کتاب های گرد گرفته ی دینی در آورده ایم نشان دهیم شاید بتوانیم ترس و بی عملی خود را توجیه کرده باشیم. هر چند من نیز از همه ی این چنین مردمی بهتر نیستم و گرفتار همان ترس و سازشکاری باقی ایرانیانم. ترسی که ما را از پای در خواهد آورد. ما در دادگاه تاریخ بی هیچ شکی محکومیم ما بی هیچ شکی در تمامی شکنجه ها و کشتارها دست داشته ایم چرا که در برابر تمام آن ها سکوت کرده ایم. 7 اسفند را هم همچون تمامی روزهای دیگر از خاطر برده ایم چرا که راحت تر است ولی کسانی همچون آیت الله طبرسی و همدستانش هنوز وحشتی را که در آن روزها از مبارزات خلق های ستم دیده ایران داشته اند از یاد نبرده اند هر چند ما با تمام وجود سعی کنیم آخرین باقی مانده های امید را نیز به گورستان بسپاریم.

یادشان گرامی هر چند می دانم با چنین مردمی که ما هستیم راهشان پر رهرو نخواهد بود

من برای زندگی ساخته نشده بودم

Fri, 24 Feb 2012 10:26:34 UTC

من برای زندگی ساخته نشده بودم، پس به ناچار تسلیم مرگی شدم که آرام و آهسته در اتاقم رژه میرفت.

شبیه هیچ حسی که پیش از این تجربه کرده باشمش نبود. نه شبیه دوست داشتن تو بود، نه شبیه اصرارهای بیهودهی جوابهای پیاپی نه، نه شبیه رؤیای سیگاری که نکشیدمش، نه شبیه چرخش بیهودهی یخ توی لیوان خالی.

من برای مرگ ساخته نشده بودم. نه از سر ناچاری به مرگی که نمی دانم چرا مدتها بود آرام و آهسته در اتاقم رژه می رفت و ترانهای عجیب می خواند تن دادم.

4/12/1390